Wenke vir Aanhalingstekens

Wenke vir aanhalingstekens

Eerste ‘n wenk:

  • Kyk waar is die skrywer se woorde en waar is die karakter se dialoog.
  • Die karakter se dialoog kom in aanhalingstekens – die skrywer se woorde nie.
  • Tref die onderskeid hier:

Na die lang groetery stap sy in, “Hy is tuis,” sê sy.

  • In die onderstreepte gedeeltes is die skrywer aan die woord, maar in die ander gedeelte praat die karakter.

Tweede wenk:

  123   456
SyDubbel-puntSpasieAanhalings-tekenHyistuispuntGeen spasieAanhalings-teken

As ons punt 1-6 toepas:

Sy sê: “Hy is tuis.”

Derde Wenk

1   2345  6
Aanhalings- tekenHyistuisKommaGeen spasieAanhalings- tekenSpasiesypunt

As ons dit toepas:

“Hy is tuis,” sê sy.

Vierde Wenk

Indien jy die spasies soos hierbo gebruik, sal die rekenaar outomaties die korrekte aanhalingsteken plaas.

Vyfde Wenk

Probeer om dialoog in jou skryfstukke te beperk. Dit kan jou skryfstuk se kwaliteit beïnvloed.

Onthou:

Interne dialoog (gedagtes van ‘n karakter) word nie in aanhalingstekens geplaas nie

Enkelaanhalingsteken

Die aanhaling binne ‘n aanhaling word so aangedui:

Hy sê: “Sy het net skielik, ‘O, genugtig!’ geskree.”

Die Rit na Pretoria

Hy het ‘n kliënt in Marble Hall kom besoek. Lank geluister hoe ontevrede die boer met sy boekhouer en prokureur is. Op die plaas oorgebly. Vanoggend moet hy weer terug Pretoria toe. Die boer het gesê as hy sy broer in Middelburg wil gaan groet, hy deur Marble Hall sal moet ry.

Wat, wat het in Marble Hall gebeur? Die vervalle middedorp se geboue staan afgetakel en grys in hulle verwaarlosing. Afgedopte verf bevestig dat ook hierdie dorp geplunder is. Op sypaadjies is armoedige tafeltjies waarop ware uitgestal is. ‘n Lewe moet gemaak word. Werkloosheid is immers met ons. Knel elke blykie van hoop. Papiere lê waar hulle lê. Niemand se verantwoordelikheid nie. Bierbottels vertel van hoe belangrik alkohol is. Hy wonder of sy geliefde vaderland nou oral vir die ”looted look” gaan?

In Grobblersdal se strate neem omgee, trots, netheid en versorging die wyk voor geldgierigheid. Die geboue beskuldig dat daar áltyd geld is vir nog swierige motors, nog duur toestelle en nog ‘n sessyfer salaris. Onversorgdheid oral, bevestig dit. Vanuit sy verval roep die sentrale gebied om hulp.

Gelukkig kan hy uit die dorp uit ry. Wegry van die plattelandse geplunder van die eens pragtige, trotse dorp. Die groen heuwels tussen Groblersdal en Middelburg troos hom. Loskopdam se omgewing laat hom vergeet van dit wat agter in die pad lê.

Middelburg pronk netjies en vertel van waar daar ‘n trots is, daar ruim mense op. Sy broer wys hom die enkele straat waarop Middelburg sy hand moet hou. Nog steeds skoner as in ander plattelandse dorpe…

Op die snelweg buite Witbank groet duisende klein, grys huisies mistroostig. Byna geen spasie tussen hulle nie. Rook pof uit skoorstene. Vertel van die ellende, die armoede, die swaar wat in die huisies amok maak. Hy sug. Voel die ontsteltenis opwel. Die seer, die swaar, die sukkel is oral. Gulsige geldboelies ook. Werkloosheid as lae prioriteit maak sy merk. Is daar werklik iemand wat daarvoor omgee? Wie?

Hy dink aan ‘n gesprek oor die land se jong demokrasie. Is hierdie land óók in ‘n afgewaterde demokrasie? ‘n Afrika-demokrasie, wat mooi klink in ‘n verkiesingstryd, maar altyd, altyd, na die uitslag, slegs vir die gulsiges sorg? Magteloosheid neem stadig van hom besit. Hy dink lank daaroor. Is daar ‘n erger emosie as magteloosheid? Is dit waarteen die armes dag vir dag stry? Of is dit bitterheid? Is bitterheid erger? Hy sal nooit weet nie…

Maar hy weet hy het ‘n magtige Jesus. Hy kan bid. Vir die armes, vir die besitname van die onregverdiges, die ewige gieriges en dié wat veronderstel is om te regeer…en vir die uitbreiding van die Christelike geloof. Dalk sal die begrip van regverdige verdeling van hulpbronne, infrastruktuur en mag dán nie sulke aardsvreemde begrippe wees nie.

Toe hy by Pretoria inry, weet hy wat is die woorde waarna hy soek. Die inherente sin vir regverdigheid. Hy ry doelbewus na die Uniegebou. Stop daarnaby. Bekyk die gebou. Hy buig sy kop:”Jesus, gee asseblief vir elkeen op hierdie planeet, ook die wat nog kom, ‘n inherente sin vir regverdigheid.” Hy kyk op. Ja, hy wil bid téén die “looted look”!

Ingesteldheid

‘n Ingesteldheid teenoor foutemaak is nogal ‘n onderwerp wat bietjie in die openbare debat bespreek kan word.

Kyk, as jy met kinders werk, moet jy vinnig leer om ander se foute te hanteer. Hulle maak oepsies en foutjies. Dit is soos dit is.

Gaan leer by die wetenskap en word wys. Hulle ingesteldheid is: ondersoek elke fout en kyk hoe dit verbeter kan word. So kry ons toe motors, vliegtuie, mikrogolfoonde en al die gemakkies en geriefies van ons tyd. Foute wat uitgeskakel is!

So anders as die ingesteldheid om die fout te sien as die werk van een of ander roekelose, hom te soek, uit te trap en te verneder. Menige werker het al so deurgeloop. Kind ook. Die een wat die fout ontdek het, is skielik foutloos en swaai sy sweep van vernedering. Wat ‘n swak voorbeeld om aan jou werkers of kinders te stel. Die les wat geleer is, is dat jy nie foute mag maak nie. Hoekom nie? Om dat die een wat dink hy is foutloos so beveel het!

Hierdie ingesteldheid is skadelik vir die selfbeeld, onderdruk kreatiwiteit en los geen probleem op nie. In plaas van om te vra:”Hoe het dit gebeur? ” het die vingerwysing begin.

Inderdaad moet daar ander vrae gevra word soos: Wat kan ons hieruit leer? Hoe kan ons dit volgende keer vermy?

Dit is so jammer dat die “foutloses” die ervaring om te leer en die vreugde om by die Eureka-oomblik uit te kom vir niemand gun nie. Net omdat hulle foute deur geweld wil elimineer. Nogal iets om oor te besin.

‘n Ander argument: Kyk na sportspanne. Hoe ver kom ‘n span wat teen mekaar draai, mekaar verskree elke keer as iemand ‘n fout maak? Jaag ons elke keer die losskakel van die rugbyveld af as hy mis skop? Moet doelwagters vervang word elke keer wat ‘n bal nie gekeer kon word nie?

Ek sal aanhaal wat elke gholfer jou sal leer:”Vergewe jouself vir elke swak hou en fokus op die volgende hou.”

Durf ek dus vra waar ons geleer het om so onnooslik met foute om te gaan? Wat vir ‘n ingesteldheid is dit?

Kleinseun moet kies

Hy geniet die speelgoedwinkel. Praat hard. Roep Ouma om die groot karre te kyk. Sportmotors, sedans, bakkies. Veelkleurig. Mooi. Seker ‘n geweldige versoeking! Tog vra hy niks. Wys net.

Toe hy vir Mamma gaan roep om ook te kom bewonder, glip ek weg om nog goedjies te bewonder. Ook maar nuuskierig. Hang nie gereeld in sulke plekke uit nie.

Ek sien seuntjie en mamma wandel in die winkel se gange. Na ‘n ruk kom hulle na my toe. Boetietjie se arms is vol. “Kyk, Ouma!”

Mamma maan:”Onthou wat ons altyd sê:’Jy kan één kies,’ nie meer nie.” Hy stry. Sy stry terug. Sy is beslis. Hy ook. Ek sluip uit die konfrontasie na die kunsafdeling toe. Miskien kan iets my aandag afrtrek. Hulle stry kliphard. Niemand kan dit mis nie. Al die assistente het ook gaan skuil. Die man agter die toonbank kou sy naels en fokus intens op die driejarige wat sy ma se opvoeding ewe ernstig bevraagteken. Dan raak dit stil.

Ek wag. Maak seker die gestry vlam nie weer op nie. Dan gaan loer ek wat aangaan. Mamma betaal. Sy wink vir my. Ons kan maar ry.

Met die terugrit vertel sy trots liefietjie het by ‘n rak gaan staan en die speelgoed begin teruggesit. Vir die eerste een gesê:”Eendag.” Vir die tweede een:“Anderdag.” Vir die derde een:“Sondag.” En toe weer voor begin. Eendag, anderdag, Sondag. Tot hy met net een speelding gestaan het. Dit was een van hierdie lang speelgoed “springs”. Ons het geskree soos ons lag. As iemand in ons gesin weer sukkel met ‘n keuse sal daar iemand wees wat vir hom gaan sê:”Eendag, anderdag, Sondag.”

Ouma, wat het jy gedoen?

Ek en kleinseun sit in die sandput. Op sy aandrang moes ek ‘n tuinstoel in die sandput staanmaak.

Ons het elkeen ‘n grafie. Skep sand in ‘n tipvragmotor. Dan laat seuntjie die bak oplig en die sand loop stadig uit in ‘n groot hoop. Herhaling is drie jariges se ding. So, ons doen dinge oor en oor. Ons skep sandjies in, tip die lorrie en laat sandjies uitloop tot boetiejie se brein skree:”BORING!”

Toe moet ons gaan klippies soek om op te laai. Kleinseun ken van planne maak. Hy sê voor, Ouma volg. Sy bou sy selfbeeld. Daarom stry ons min. (Ja, seuntjie stry met jou oor simpel planne of verkeerde feite!)

Ons laai klippies op tot sy brein inskop en sê die lesse is nou geleer, dankie. Seunjie kyk rond. Aaa. Die boom se saadjies sal die hope sand mooi versier. Mmm, Ouma dink ook so. Ons loop en soek onder die boom na saadjies. Nie bruines nie. Hy wil groenes hê. Ons versier die sandhope met klippes en sade. Te mooi. Ouma kry ‘n plan. Dalk simpel, maar sy het ‘n plan.

“Kom ons maak ‘n gaatjie, dan plant ons ‘n saadjie daarin. Een van die dae is dit ‘n boom.” Hy skiet nie die plan af nie. Kyk so diep in my oë. Knik sy kop. Ons grawe ‘n gaatjie met ons hande. Kort-kort druk ek my voorvinger in om ‘n lekker diep gaatjie te grawe. Hy gee die saadjie aan. Ek gooi die saad in die gaatjie. My hand vryf heen-en-weer oor die sand om die saad toe te maak.”Nou gaan die saadjie begin groei tot hy ‘n boom is. “

“Nee, Ouma! Wa die shaad?”lispel hy in ‘n harde gil. My brein slaan viervoet vas in die sandput. Wat nou? Ek weet nie. Wie het nou so ‘n vraag verwag? Ek krap oop, hy krap oop. Kry niks. Krap ons op die regte plek? Die saad is weg. Soos in spoorloos. Ons krap! Maar. Niks.

“Ouma, wat Ouma doen?” bulder hy oor die werf. Oë woedend. Vet. Hy soek daai saad terug. Hy bulder weer:”Wat Ouma doen?” Genugtig. Ek voel nogal skuldig.

Ouma is ook ‘n kreatiewe planmaker:”Bring vir Ouma die grafie sodat sy dieper kan spit.” Toe hy omdraai gryp ek ‘n ander groen saad en sit hom daar waar ons gegrawe het.”Kyk, Liefie! Hier is die saad!” jubel ek. Hy gooi die graaf neer. Gryp die saad en lag bly. Ouma voel bietjie skuldig, maar ag, dis nou nie soos om openlik te jok nie. Dalk ‘n wit leuntjie?

Waarom?

Photo by Pixabay on Pexels.com

Sy dink diep terug. Hoe kon sy so verkeerd gewees het? Haarself so bedrieg het?

Gelukkig was dit nie ‘n moeilike vraag vir die psigiater nie. As ons herhaaldelik dieselfde ding dink, begin ons dit te glo. Die idioom sê mos al jare jy maak jouself iets wys. ‘n Ander idoom sê ook al baie lank dat mense in hulle eie wêreld leef. Hoekom sou mens dit wou doen? Is dit omdat jy iets baie graag wil hê? Té graag? Waarom wil ‘n mens iets só graag hê? Mmm, dis die vraag ja…

Hy sal altyd vir haar die aantreklikste man op kantoor bly. Altyd. Sy het hom gesien as haar trouman. Net hare. Natuurlik, en gelúkkig, het sy niemand daarvan vertel nie. Dit was hulle geheim dat hulle stadig, maar seker besig was om die trappies na hulle eie hemel te klim.

Op vergaderings het sy oog, hare gevang. Hy het gou weggekyk. Sy het gedink hy stel ook in haar belang. Ja, dit is net ‘n kwessie van tyd. Dit het haar moed gegee om meer te kyk.

Tydens etes met kliënte het sy openlik gestaar. Hy het té ernstig op sy bord begin fokus. Sy wou giggel oor hy so skaam is! Hy moes net daaraan gewoond raak dat sy ook belangstel. En sy mag maar…

Haar oë het haar web om hom gespin. Sy het gekyk, gestaar. Al meer. Op ‘n dag het hy tydens ‘n vergadering in die kleiner konferensiekamer opgekyk in haar starende oë en gebloos. Hy het die hoof van die departement om verkoning gevra en dadelik die vertrek verlaat. Foeitog, die skaam man! Maar waarom so skaam wees oor hy in haar belangstel?

‘n Maand terug het sy een oggend vinnig in die kantoor se kombuis ingestap. Hy was daar met ‘n beker koffie in die hand. Hulle was altwee stom geskrik. Hy het bloedrooi gebloos. Diep gefrons en uitgestap. Sy wou-wou lag. Skielik het sy geglo wat sy lankal gedink het. Hy is beslis tot sy ore toe verlief op haar! Uiteindelik mag sy dit maar glo.

Dit was duidelik dat sy die leiding sou moes neem. Eerste moes erken hoe sy voel. Sy het geweet dat dit die moeite werd sou wees.

Daardie selfde Vrydagmiddag het sy en ‘n vriendin in die parkade ingestap. Hy het langs sy motor in ‘n omhelsing gestaan. “Wie is dit?” het sy sag gevra.

“Dit is Ian en sy verloofde. Hulle trou glo volgende Saterdag! Kom, laat ons ry.”

In ‘n newel het sy na haar motor gestap, weer omgedraai. Die omhelsing was nie verby nie. Dit was nie ‘n slegte droom nie. Nie ‘n hallusinasie nie. Nee. Sy het weggery van die skoktoneel van omhelsende verloofdes af. “Verloof? Hoe het ek dit nie geweet nie?” Sy het ‘n bewende hand teen die stuurwiel geslaan.

Na ‘n naweek van skok, seer en trane het sy leeg en uitgetap haar kantoordeur oopgesluit. Sheena van die personeelafdeling was skielik langs haar. Wou privaat met haar praat. Het baie, baie diplomaties gesê dat Ian haar verkla het. Hy voel asof hy bekyk en beloer word. Dit was dalk nie doelbewus nie…Sheena het die deur toegemaak en gevlug. Was seker moeilik om so ‘n boodskap oor te dra. Maar iemand moes dit doen…

Die vernedering het haar wange laat gloei. Haar trane het sag op die mat geval. Gedagtes het haar aangeval – haar vertel hoe almal haar seker die “stalker” noem. Dat al die mans (en hý seker die meeste van almal) wegduik as sy aankom…

Sy het op google vir ‘n goeie psigiater gesoek. Hulle graderings en resensies gelees, een gekies en ‘n afspraak gemaak. Want, hoe, hoe kon sy so verkeerd geglo het?

Die psigiater het intens geluister. Daarna het hy ‘huiwerk’ gegee. Sy moes haarself gaan vra waarom sy hierdie man so graag wou hê. Eerlik daarop antwoord. Die antwoord moes sy konfronteer met waarom. So elke vraag toets met waarom.

Waarom sy die man so graag wou hê? Hy was die aantreklikste man op kantoor. Waarom moet haar man die aantreklikste man op kantoor wees? Sy wou nie hieroor dink nie. Nee. Sy het die psigiater gebel. Vertel dat daar iets is waaroor sy nie wou dink nie.

Hy het verskillende antwoorde vir die vraag waaroor sy nie wou dink nie, gegee. Sy moes eerlik, baie eerlik kies. En sy het gekies. Hy het die gesprek afgesluit met:”Gaan werk nou baie eerlik uit waarom jy vir almal wou wys dat jy die aantreklikste man op kantoor kon aankeer. Daarna gaan ons kyk wat die dieper rede is vir daardie antwoord. En dan, Liesl, dan gaan ons kyk na die regte kriteria vir ‘n lewensmaat…”

Tydens die volgende besoek het hy haar geprys dat sy besef het die antwoord op sy vraag was: erkenning. Maar, groot maar, waarom erkenning soek? Waarom wil jy geprys word dat jy die aantreklikste man kon aankeer?

Sy wou dit nie antwoord nie. Was skaam. Hy het aangedring. Want hy het die antwoord geken. Hy het haar huis toe gestuur met die vraag. Voor die spieël het sy erken:”Sodat mense van my sal hou.” Sy het skaam oor die wasbak gehang. Omdat sy wou hê dat mense van haar moet hou, het sy uiteindelik met ‘n idee op loop gegaan. ‘n Totale gek van haarself gemaak.

In die volgende sessie het hy haar getroos. Almal wil graag aanvaar word. Daar is niks pateties daaraan nie. Aanvaarding is ‘n oerbegeerte. Hy het verduidelik dat as tropdiere, ons altyd na aanvaarding sal soek. Ongelukkig het die mens siek, slegte kriteria uitgedink as voorwaarde vir aanvaarding. Onredelike eise. Inpaseise. Waaraan bittermin mense kan voldoen.

Hy het haar gelei op die pad dat Jesus ons al lank terug aanvaar het. Dat dit haar eerste vreugde moet wees. Ook die basis van haar selfaanvaarding moet wees. Daarna kom die uitdeel van aanvaarding aan ander. Sy het moedeloos gesug. Hy noem feite. Groot waarhede. Hoe maak jy dit jou wegspringblok? Jou kern?

Hy het die moedeloosheid aangespreek. Hy ken ‘n baie goeie terapie. Die sessies kan oor ‘n week begin. Sy gaan geleer word om Jesus se aanvaarding te glo, te leef. Selfaanvaarding sal daarna volg. Hy sou ook fokus op glo. Glo jy het waarde, glo jy het ‘n rol om te vertolk. Nee, hulle was nog lank nie klaar nie! Sy het ‘n groot dankbaarheid voel opstoot en hom verseker sy wou graag die terapie probeer.

“Ek het my vrou van jou vertel. Niks vertel waarmee jy my vertrou het nie. Sy is hoof van ons boekhouding en wil aftree. Stel jy in die pos belang?”

Trane het begin vloei. Sy het dankbaar geknik en aanhou snik. Hy het snesies aangegee en paaiend vertel sy seun gaan haar touwys maak. Sy hoef nie oorweldig te voel nie. Hy het homself verskoon en die vertrek verlaat. Later ingekom saam met ‘n man. Sy het opgekyk. Afgekyk. Die trane probeer sluk.

“Liezl, dit is my seun, Eric, hy gaan jou touwys maak. Ek stel voor julle doen dit oor ‘n ete. Eric, wat van Toni’s?” Eric knik.

“Aangename kennis, Liezl. Kan ons dalk sommer nou tydens aandete praat? Ek sien dit is al vyfuur.”

“Wat van more, ek het ‘n afspraak vir vanaand,” het sy gejok. Sy wou asseblief net eers emosioneel herstel. Net alles wat sy daardie dag gehoor het,oordink.

Hy het gevra:”More so eenuur? Ek kry jou by Toni’s. Bring asseblief jou rekenaar saam.” Sy het geknik en hy het uitgestap.

“En van nou af, is ek Oom Dawie,” het haar psigiater laat hoor. “As jy in ons familiebesigheid werk, is jy ook familie.”

“Sjoe! Dit sal oefening verg!” het sy gelag.

Die volgende dag het sy Eric se humoristiese vertellinge van die geskiedenis van sy familie geniet. Aanmekaar gelag. Die boekhouding het hy as redelik eenvoudig beskou en al sy hulp belowe.

Terug by die kantoor het sy haar bedankingsbrief aan haar hoof geskryf. Bedeesd aan hom gaan oorhandig. Hy het bloot “Sterkte, Liesl,” gemompel. Sy het hom ingelig dat dit ‘n vier-en -twintig uur kennisgewing is en uitgestap.

Daardie aand het sy Oom Dawie gebel. Eric het geantwoord. Sy pa was in sy kantoor in gespek met sy prokureur. Sy het gevra dat hy aan sy pa oordra dat sy daardie dag haar bedanking ingedien het. Hy het haar geluk gewens. Mens moet kan aanbeweeg. Hulle het gegroet.

Sy het die foon neergesit. Binne haar het dit beter gevoel as in jare. Of dit, genesing, verligting of breek met die oue is, het sy nie geweet nie. Sy het net beter gevoel. Gelukkiger.

Die foon het gelui. Dit was Eric. Hy het haar bedank vir die lekker geselskap tydens die ete. Hy het lank gepraat. Oor sy pa. Sy ma. Sy hond. Vertel van ‘n kosfees wat hy daardie Saterdag wou bywoon. Sal sy asseblief saamkom? Het sy gehoor? Hoekom is sy nou so stil?

Sy het eers ‘n paar danspassies gemaak. Besef sy sal moet antwoord, diep asemgehaal en geantwoord dat sy hom by die kosfees sal kry. Saterdag, twaalfuur.

(San Dreyer 23/08/21)

Wolf en Jakkals word vasgevat

Ons het seker gemaak kleinseun hou van lees. Sommer van kleinsaf. Ons is almal lesers. Hy sou net moes inpas. Met boetietjie op ons skoot, is boekies gereeld deur een van ons voorgelees . Veral voor elke slaaptyd. Hy was mal daaroor. Beentjies het net so bly geskop oor ‘n boek as ‘n bottel. Later het hy self boekies aangedra. Ons doel was bereik.

Eendag verwyl ons ‘n middag met ‘n bundel sprokies. Die mooiste, mooiste illustrasies. Ons lees van Rooikappie en die wolf. Ouma sluit af met:”En weg is dit met stoute Wolf!” Ek klap so ewe dramaties op die wolf in die boek. Kleinkind kyk op in my oë. Ek sien die vergerg in sy ogies. Hy gee Wolf ‘n stewige klap. En nog een. Die aggressie laat my skrik. Glo my, kleinseun is reg vir ‘n geveg.

“Ouma, wa nog Wolf?” vra hy met sy handjie omhoog. Ogies kwaai. Ek jok dat daar nie nog wolwe is nie. Sy oë wys hy glo my nie en hy gryp die bundel by my. Hy begin by die eerste sprokie, blaai deur die bundel en gee elke wolf in elke sprokie ‘n ordentlike klap. Ek voel skaam. Kyk nou wat het ek die tweejarige geleer! En sy ma keer met alles wat sy het dat niks of niemand geklap mag word nie. Toe kleinseun klaar is met elke liewe wolf in die boek kyk hy dreigend na my:”Ouma, wa nog wolf?” Ek verseker hom daar is nie nog wolwe in die bundel nie.

Handjie om hoog kyk hy ondersoekend na my. Sien ek gee nie my samewerking nie. Hy begin weer blaai deur die bundel. Sien die jakkals in die Gemmerkoekiemannetjie raak. Kyk, as Jakkals gedink het hy kan tussen die blaaie van ‘n storiebundel wegkruip, het hy dit mis. Hy is opgespoor en word twee klappe toegedien.

Kleinseun begin weer van vooraf in die bundel veg. Hierdie keer kry al wat jakkals is twee ordentlike klappe. Ouma voel haar opvoeding stink. Boetietjie veg die geveg van die goeie teen die bose. En die kwaai bruin oë wys hy is van plan om te wen. Ouma weet nie hoe om hom te kalmeer nie. Haar kop skarrel. Gelukkig lê sy ma haar foon en lees iewers in die huis. Mog sy net nie op die geweld afkom nie…

Toe hy voel die oorwinning is behaal, raak hy rustig. Elke wolf en jakkals het ‘n ordentlike afranseling gehad. Uiteindelik kry Ouma ‘n plan. Ek gaan ‘dump’ hom op Oupa se skoot, glip kamer toe en steek daardie bundel diep weg…Hy moet asseblief vergeet om probleme met geweld op te los!

Die Beloning

Die Goue Vroue is op ‘n avontuur in Afrika. Elkeen is die outeur van haar eie storie. Maar die Jumanji bord gooi ons rond. Lees al die avonture hier:  https://fresh.inlinkz.com/party/222c461d2afc4999aca03fa567cd84ea

****************************

San skud die dobbelstene lank. Dan trek hulle rollend oor die tafel. Vier en drie! Die praatstok skuif sewe blokke aan.

Die praatstok staan stil. Ons kyk grootoog na mekaar. Wat nou? Skielik is daar ‘n groot flamink in die vertrek. Sy sierlike lyne ontlok oeee’s en aaaaa’s van ons.

Hy sein vir Virgo en Aalsie al die vroue moet buite toe.

Ons storm nuuskierig na die tuin. Daar staan vyftien flaminke.

“Hy sê hulle neem ons Kenia toe. Hulle wil ons gaan bederf omdat Aalsie krokodil so mooi gehelp het om al die trane minder en meer hanteerbaar te maak,” sê Virgo.

“Ons moet elkeen op ‘n flamink se rug klim,” sê Aalsie.

Ons skarrel elkeen na ‘n flamink toe. Almal wil graag bederf word – al dink ons die dun beenjies gaan wankel onder ons! Maar hulle lig ons met gemak op.

Op en op vlieg ons. Niemand is bang nie. Ons hou met gemak aan die lang nekke vas

Ons vlieg in sirkels om Rebus. Ai, ons plekkie is nóg mooier uit die lug uit!

Dan styg ons verder op. Ons skree van genot. Dit voel soos vryheid. Opwinding laat ons gille deur die lug trek. In vervoering vryf Una oor die kleurvolle pienk vere:”Julle, dis só spesiaal! Maar waar gaan ons heen?”

“Die Nakuru Meer, in Kenia,” sê Aalsie.

“Maar dis mos waar daardie duisende flaminke woon,”sê Seegogga.

“Julle, ons kan nie foto’s neem nie! Ag, nee!” sê Christa.

“Dis ok. Ons gaan memories bou wat beter as foto’s gaan werk,” troos Toortsie.

“Julle, daar is die Kongo! Sjoe, dis ruig nè!” wys Woordnoot.

Skielik begin Appeltjie erg nies! Sy vryf haar neus en die trane loop! “Ek is allergies vir vere!” skree sy. Ons troos en wil weet of ons moet omdraai. “Nooit, ek mis dit nie!” verseker sy ons.

Tannie Frannie sê vir Appeltjie om haar neus toe te druk en in die proses die neus te maseer. Gelukkig werk dit en Appeltjie raak rustig.

“Daar is die meer!” roep Scrapy na ‘n lang rit. “Julle, kyk al die flaminke. ‘n Fees vir die oog…”

Ons sirkel om die meer, maak die sirkels al kleiner. Aalsie, San en Virgo skree uit volle bors hallo vir die flaminke. Hulle antwoord hard en duidelik. Ons kyk stom en grootoog na mekaar.

“Dit wil gedoen wees,” sê Positief. “Ek wil ook met diere kan praat. Dalk leer hulle my ‘n ding of twee!”

“Ja,” sê Toortsie, “soos die foxtrot en flamingo dans!”

Ons skiet skielik hoog op. Almal gil en klou. Jy sien ‘n paar pienk vere waai soos die vroue geskrik en gegryp het. Dan klink senuweeagtige giggels op.

Maar dan sien ons die mooiste toneel. Pienk net waar jy kyk! Ons trek asems in vir die aanskoulikheid in die meer. Duisende der duisende flaminke!

Ons daal skielik, sweef swierig. Woeste gille klink op. San, Sonell en Woordnoot het te ver oorgeleun om alles mooi te kan bekyk en van hulle taxi’s af in die meer geval.

Die grootste flamink gee bevele. Die taxi’s duik en ruk elkeen ‘n vrou aan die arm uit. Jy sien net bene wat spartel. Arms swaai in die lug. Ons praat en gil in vreestaal. “Gryp om sy nek!” gee Una raad. Hulle probeer. Na ‘n paar mislukkings het elkeen uiteindelik ‘n flamink aan die nek beet. Hulle word veilig op die wal neergesit.

Die res van ons land ook langs die meer. Ons maak die kring van bekommerdes om die drenkelinge. Hulle arms is persrooi waar die flaminke hulle geklem het. Verder ly hulle erg aan skok. Hulle is lekker nat, maar is vol moed dat die son sy werk sal doen. Hulle gaan sit vir eers op die gras. Net om te kalmeer.

Die res van ons stap ver langs die meer en vergaap ons so ver as wat ons gaan.

Die grootste flamink roep ‘n paar bevele. Die flaminke staan eers doodstil. Vier flaminke tree voorentoe. Dan begin hulle dans en die ander volg elke beweging. Ons kan net kyk. En sag, bewonderend glimlag…

Virgo roep:”Die groot flamink sê ons moet saamdans!”

“Ja, kyk net wat die voordansers doen,” sê Aalsie. En ons dans soos flaminke, vergeet ons sorge en ons lag dat jy ons waar kan hoor!

Die dans is gelukkig stadig. Tog, blaas almal lekker na die lekker lang jol!

‘n Flamink met ‘n pers voorskoot aan, bring vir ons mangosap. ‘n Paar van ons wonder of daar alge in is en of ons ook pienkerig gaan word. Ligte pienk wange kan dalk handig wees…

“Sy sê sy kry die pers voorskoot op ‘n wasgoeddraad hier anderkant,” sê Aalsie. Ons giggel. Diefstal onder die flaminke ook??

“Julle, die taxi’s is reg, ons moet klim, ons gaan terug ” roep Aalsie. Ons klim haastig op. Dit was fantasties, maar niemand wil agterbly nie!

“Wag, wag,” skree Virgo. “Ek wil ‘n bedanking sein.” Sy kyk lank in die grootste flamink se oë. Dan knip hy sy oë en flap sy vlerke. Skielik styg duisende flaminke op en swier om en om die meer.

Die flaminke wat ons moet vervoer, vlieg al hoër en al verder weg. Ons kan nie ophou omkyk nie…

‘n Ma se Troos

Mense verskil baie. As ek by my ma gekla het oor iets het sy altyd gesê: ”Ag, dit sal ook weer verbygaan.” Dit het my geweldig getroos. Toe ek dit vir my kinders begin sê, het hulle gereageer dat dit vir mooi tye ook geld. Dit het my ontstel. Ek moes besef my troos, troos nie almal nie. Tog, is dit iets wat my steeds troos.

Ons wil klou aan goeie tye. Daar was ‘n tyd wat my ouers baie swaar gekry het onder siekte. Oor en oor het ek toe gebid dat swaarkry tog van my weggehou word. Kan jy glo!

In die letterkunde is lyding ‘n gewilde onderwerp. Veral in die Bybel. Letterkundiges en predikante leer ons dat lyding insig bring, wysheid bring en ons sterk maak. Kyk maar vir Paulus! So sê my een dogter toe vir my ek mag nie weer vir haar sê seerkry maak mens sterk nie. Sy wil nie sterk wees nie. Stel nie belang nie. Tieners darem!

Lyding en swaarkry het ek vir my eie kinders en skoolkinders so verduidelik: die lewe is ‘n lemoen. Jy moet deur die bitter skil en wit vliese werk om by die soet uit te kom. Tussen die soet selletjies in elke segment is daar boonop groot bitter pitte. Hulle moet jy telkens uitspoeg. Tog, as ons wil eerlik wees, is die sleg baie minder as die goed.

Dit hang af hoe jy die goeie meet. Vir my is die goeie in dit wat ons as die gegewe beskou. Ja, die vanselfsprekende. Die stukkies seën wat maar altyd net daar is. Al die wonderwerke wat dikwels deur ons geïgnoreer word.

Heimlik is my vrees dat ek die swaar wat nog wag nie sal kan hanteer nie. Dat dit baie, baie erg sal wees as niks meer dieselfde is nie, of dat sukkel met die kleinste dingetjie wat ‘n gegewe was, my moedeloos sal maak. Ek vrees ook om dan my vertroue in God te verloor, al dink ek nou dit kan nie gebeur nie.

Dalk is dit goed dat ons weet die swaar sal kom. Soos wat die goeie sal kom. Altwee vorm ons. In ons goeie tye kry ons mooi herinneringe, geluk, vrede, kalmte, sekerheid en stabiliteit. Ons kan dit geniet, deel maak van ons. Die groei hierin sal help in die hantering van uitdagings in die toekoms. Ons sal uitdagings kan hanteer met kalmte, sekerheid en ‘n stabiele innerlike.

Ons is in ‘n siklus wat vloei van uitdagings na beter tye, na goeie tye. Elkeen van ons fases in hierdie siklus berei ons voor vir die volgende fase. Dit is nie altyd duidelik nie, tog vorm al die fases ‘n duidelik groei na die mens wat God wil hê ons moet wees.

Die grootste geskenk van goeie tye is dat ons in die goeie die hand van ons God kan sien. Kan sien Hy is by ons en Hy gee om! Daarom, as die uitdagings kom, kan ons op ons lewe terugkyk en weet dat God daar was toe dit goed gegaan het. Ons kan met reg dus vra waarom sal Hy ons dan in uitdagings verlaat? Hy openbaar Homself in sy Woord as altyd dieselfde. Tot in Ewigheid. Dus is Hy werd om vertrou te word.


https://fresh.inlinkz.com/party/fe16b378ba494670a41c59177986b352

Praatstok #15

As ons kies om te groei

Groei is vir my ‘n fantastiese begrip. Die feit dat elke uur, elke dag, elke situasie en elke seisoen groei na die volgende fase is vir my heerlik om aan te dink.

Maar die wonderlikste is dat die groei van ons gees, insig, verstand, kreatiwiteit (eintlik ons hele boonste verdieping!) in ons eie hande is. Hierdie groei is ‘n wilsbesluit om die keuse te maak: ek sal altyd wil groei op hierdie gebiede!

En natuurlik sal ons dan heel eerste daarmee na ons Here toe gaan en vra vir hulp om te kan groei, vir geleenthede om te groei en die oop oë om die geleenthede raak te sien!

Die begeerte om te groei, vat al die gedagtes van oudwees, nutteloos voel, lusteloosheid en sonder inspirasie wees uit die lewe.

Wat sal nou beskou word as groei? Elke taak wat jy beplan, doen, kontroleer, regmaak en dan eers as afgehandel beskou.

Groei is om klein nuwe dingetjies aan te leer. Soos hoe om die tegnologie aan te leer, of ‘n nuwe resep, nuwe patroon te hekel of ‘n nuwe gewoonte te begin soos om elke dag vir jou tuinplante te gaan hallo sê.

Groei is ook om iets nuut te ontdek – soos byvoorbeeld nuwe skrywers, regiseurs, skilders, stede. Of by google in te tik: natural wonders in Iceland. Of sommer enige land en dan daaroor te lees. Of tik net in waaroor jy al van gister af wonder. As jy die antwoord kry, het jy gegroei!

Veral is groei om doelbewus elke dag iets mooi te soek en selfs af te neem. Om vir ander te wys wat mooi is. Ja, die mooi in alles te soek. Ook ín almal. Liewer as om oor al die slegte nuus te dink en te praat! Skep jou eie mooi en goeie nuus!

Ek wil ook groei in dankbaarheid. Net dankbaar wees vir alles wat vir my die lewe makliker maak. Dankbaar wees vir die mense wat my laat voel ek behoort.

Wat vir my baie interessant was, is dat ek dadelik gevoel het asof groei iets natuurlik in ons lewens is en in ons lewens hoort.

Vir my, wat ‘n besige loopbaan gegroet het, het die dinge wat ek na aftrede gedoen het nutteloos gevoel.

So het ek alles wat ek na aftrede begin doen het aan twee kriteria gemeet: kan ek dit gebruik óf: sal iemand anders daarby baat vind? En raai? Steeds het dit wat ek gedoen het net waardeloos gevoel!

So leer ek toe van groei in my geestelike lewe, my denke, kreatiwiteit, emosies en my begeertes. Skielik het ek wat ek doen ook as daagikse groei gesien.

My naaldwerk se konstruksie was skielik ‘n uitdaging tot groei, tot iets nuut leer. My skryfkuns was dieselfde. Die twee stokperdjies het nou vir my heerlike moontlikhede tot groei. Eintlik eindelose moontlikhede!

Die wonder dat ons ons eie kreatiwiteit, emosionele, geestelike en intellektuele groei saam met God kan bestuur is vir my ongelooflik inspirerend! Ek hoef nie oud te wees nie. Yes! En joegaaai, ek hoef nie te stagneer nie.

Al wat ek moet doen is om daagliks reg te kies tussen groei en stagneer. Ek moet ingestel wees op groei en elke groei-ervaring geniet, want dis lekker om te groei!

Create your website with WordPress.com
Get started