Design a site like this with WordPress.com
Get started

Mooi herinneringe (9)

Die dag toe my siening verander het

Toe John Maxwell op sy podcast sê ons moet altyd aanhou groei toe spreek hy tot my. Helder. Ek vind aanklank daarby. Groei is die oplossing.

Dadelik sien ek kans vir oudword. Skielik lyk aftrede nie of ek net gaan stagneer nie. Nee. Ek kan besluit ek wil groei. Dit is dan ook presies wat ek wil doen. Groei. Nuwe dinge probeer. Nuwe paadjies in my brein maak. Uitdagings soek. Dankie John!

Saam met hierdie heerlike ontdekking kom die besef dat ons jare na sestig die grootste geleentheid bied wat ons nog gehad het. Want ons het tyd! Hoera! Daar is werklik tyd om na ons groei om te sien.

Daar is tyd om te dink hoe om te groei. Ook waarin om te groei. So is daar tyd om die verhouding met Jesus, ons lewensmaat, ons gesin en vriende te bekyk. Ons het nou tyd om nog meer liefde, omgee en hulp uit te deel. Dit is groei. Wonderlike groei. Geestelike groei.

Skielik is daar tyd om ander te help. Daar is tyd om weekliks saam met iemand restaurant toe te gaan. Daar is tyd om te luister en diepe nood raak te hoor.

My verhouding met Jesus het gegroei tot ek vra vir ‘n sondebesef, vir diepe berou, vir sondebelydenis by Jesus se voete. Vedere groei is dat ek nou elke dag dieselfde vir almal op aarde en die wat nog gebore gaan word vra. Wat ‘n voorreg! Lekker om so te kan groei.

Met stokperdjies het ek my vasgeloop na my aftrede. Ek was so voorbereid as wat ‘n onderwyser kan wees. Toe irriteer dit my om die stokperdjies te doen. Hoe is dit moontlik? So: my werk het gegaan oor woorde – hoe hulle gevorm word en wat jy alles daarmee kan doen.

Toe ek die dag tyd kry om werklik diep te dink oor my belangstellings was daar een besef: My werk het my verander. Woorde is my lewe. Die stokperdjies wat daarmee verband hou interesseer my. Dit verbly my siel om gedigte te skryf. Ek vind dit wonderlik vervullend om ‘n verhaal te skryf . Om gesegdes en wyshede op te soek en op my foon te stoor verryk my. Dit laat my diep dink en groei. Om net gewoon tyd te hê om te lees is ‘n voorreg. Lees is gelyk aan groei!

Ouer mense het die geleentheid om nuwe breinpaadjies te vorm. Hulle het die tyd om tot rus te kom en te reflekteer. Hulle het die tyd om te oordink hoe hulle nog graag geestelik, emosioneel en intellektueel wil groei.

John Maxwell het my siening oor aftrede en oudword verander. Dit is bloot nuwe fases waarin ons ‘n keuse het. Wil ons werklik net sit? Wil ons regtig onsself so afstomp en daarmee saam aanhou stagneer en dan bloot agteruitgaan?

Dit alles laat my dink aan wat die slim mense sê van spiere, jou denke en jou geheue: If you don’t use it, you loose it!

Mooi herinneringe (8)

Bid vir vrede

Onmin in die familie kan lekker uitgerek raak. Almal is al moeg dan is die veronregtes nog aan die beskuldig. En natuurlik aan die verdedig.

So sit ons gesin ook eendag en bespiegel wanneer die twee wrokdraers in ons familie gaan vrede maak. Dit het begin lyk na ‘n dooie perd wat jy teen ‘n bult uitsleep.

My logiese tweede kind het ons moedeloosheid lank sit en beluister: “Ek dink ons gesin moet begin bid vir vrede tussen daardie twee. Dit sal help.”  Daar leer ek weer by ‘n kind.

Die volgende paar aande was die bakleiers se vrede op my gebedslysie. Nie lank daarna nie ry die een wrokdraer na die ander. Hulle vra om verskoning. Die een vergewe die ander. Vrede kry weer ‘n plek in hulle harte.

Ons gesin het geweet dat gebede beantwoord is. My kind het die insig gekry. Sy het haar opinie gegee oor ‘n uitgerekte bakleiery. Ons het geluister. God het ons gebede verhoor. Ons het by haar geleer waar begin mense se vrede.

Dit is ‘n mooi herinnering wat my so baie geleer het. Bid vir vrede in ‘n rusie. Bid vir vrede in huwelike, gesinne, families. Bid vir vrede daar waar jy sien dat ‘n oorlog woed.

Mooi herinneringe (7)

DIS OK

Gister stuur iemand alternatiewe kragwoorde in Afrikaans. Sagter op die oor. Mooier as die f-woord. Ek noem hom die enigste kragwoord wat almal nou gebruik. Wêreldwyd.

Ja, televisie het gehelp dat die lelike ou woord van krag tot krag gaan. Ek kla aanmekaar as dit so rondgeslinger word in nuwe flieks en reekse.

Hoe is dit dat ons altyd so gefrustreerd, geïrreteerd en ongeduldig is? Waarom is ons so kwaad? So kwaad dat ons elke klein uitdaginkie aandurf met fffff.

En dit lyk ook sommer lelik! Die bolip krul woedend op. Twee lelike, geel boonste tande wys. Die voorkoppe frons op ‘n knop. Maar dit ffff voort.

Nie die manier om nugter oor ‘n uitdaging te besin nie. Nee, ons kan liewer ons intelligensie gebruik om uitdagings aan te vat. Ons is gebore met die vermoë om opsies uit te dink. Of ons kan bid dat ons opsies moet kry.

Ek skryf hieroor want Kleinseun het my ‘n mooi herinnering gegee. As hy val, as hy seerkry op enige ander manier of as hy iets breek, is die reaksie altyd dieselfde. Hy sê: “Dis ok.” En elke keer bewonder ek hom! Maar veral sy ouers wat hom so mooi opgevoed het! Jip. Opvoeding is sterker, baie sterker as televisie se invloed!

Wat ‘n wonderlike alternatief in enige uitdaging. Om te kan sê: ” Dis ok.” Al is dit nie ok nie. Al is dit baie seer.

Ek wil iets byvoeg. As iets breek kan ons sê: “Dis ok. Kom ons ruim op.” En na opruim: ” So, wat het ons geleer? Waarvoor moet ons versigtig wees?”

As iemand seerkry kan ons hom vashou en sê: “Dit sal nou-nou beter wees.”

Sou die lewe ‘n onverwagse uitdaging gooi, kan ons liewer sê: “Dis ok. Kom ons dink aan opsies.” Liewer as om die “ef te ref”! 😀😀😀

Wat kan kleinkinders mens nie alles leer nie? As jy oplet as jy by hulle is, sal jy wys word. Dit was nog altyd so. ‘n Lewenswaarheid – let op in die klas van die lewe.

Ek en my man sê nou gereeld vir mekaar: ” Dis ok.” Lag dan. Dink weer met liefde aan die mooi herinnering wat Kleinseun aan ons gegee het.

Mooi herinneringe (6)

Ons het altyd opsies

Toe my kinders in die laerskool was, het ek hulle geleer van skaakmat. Ook dat mens jouself nooit ooit in die lewe in skaakmatposisies indink of inpraat nie.

Toe daar eendag ‘n geveg tussen die twee kinders uitbreek, het Oudste geraas: “Moenie alles altyd ‘n skaakmatposisie maak nie…” Jongste het tjoepstil gebly!

Ons moes saam na opsies of moontlikhede soek. Na ‘n ruk was hulle baie goed daarmee. Ek kon net hardop oor ‘n uitdaging begin wonder dan het die opsies begin kom.

Vandag is hulle selfstandig en vat probleme aan. So gaan hulle twee saam oorsee en niks is ‘n probleem nie. Spaar saam geld vir die reis. Ry aan die verkeerde kant van die pad in Italië. Vergaap hulle aan Barcelona!

Lekker as mens se opvoeding partykeer werk! Dankie tog, die twee het my geglo oor opsies!

Mooi herinneringe (5)

Sal dit help?

 My ma het ons leer fliek. Ons het gereeld inry toe gegaan. Gewelddadige cowboy flieks gekyk. Sjoe! Ja, ek weet. Maar my ouers het nie in opvoedkunde gespesialiseer nie.

Positief gesien het dit ons almal lief gemaak vir filmteater. As volwassenes het ons gefliek en nogmaals gefliek. Almal is fliekvlooie in ons gesin van vier. Baie dankie, Ouma!

Ek onthou egter min van al die flieks! Het ek my geld gemors? Nee. Die gevoel van die fliekervaring bly my by! Soos die fliekervaring wat ietwat skeef geloop het:

In “Note book” het my emosies op hol gegaan. Ek het so gehuil en gesnuif dat ek die teater moes verlaat. In die portaal gestaan. Neus geblaas. Gesnuif. My bedremmeld gehuil. Kragteloos saam met my man kar toe geloop. En nee dankie, ek wou nie die einde hoor nie. Soveel smart is nie vir my nie. Wat is fout met mense wat sulke flieks maak? Seker opperste smartvrate.

Nou onlangs het ek en my man ‘n fliek gekyk waarvan ek die naam nie kan onthou nie. Daarin was ‘n stukkie insiggewende dialoog wat my bybly. Beslis iets om oor te skryf. ‘n Lewens-wysheid wat ek nog nooit gehoor het nie.

In die fliek is ‘n Russiese spioen deur ‘n Amerikaanse FBI-agent gevang. As die agent vir die Rus vra of hy nou bekommerd is, is die antwoord: ”Nee, ek is nie bekommerd nie. Sal dit help?” Ek kan nie die antwoord onthou nie, maar die logika het my bygebly! Hoe min vra ek daardie vraag!

So was daar later nog vrae aan die Rus. Is hy bang om terug te gaan na sy eie land? Is hy bang wat sy regering met hom gaan doen? Sien hy kans vir die Amerikaanse tronke of is hy bang wat daar met hom gaan gebeur? Telkens was die antwoord: “Nee, ek is nie bang nie. Sal dit help?”

Dadelik het ek gewonder of dit nou die verskil tussen die Oosterse denke en die Westerse denke is. Ek sê nie ek is reg nie, maar dit lyk altyd vir my of ons Westerlinge se eerste reaksie emosie is. Ons word ook aangemoedig om alles met passie te doen. Vir my is passie egter net ‘n emosie. ‘n Blinde emosie – wat logiese, analitiese en sistematiese beredenering en beplanning beïnvloed.  Tog, dit is waarin baie mense glo…

Terug by daardie stukkie dialoog: ”Nee, ek is nie bekommerd nie. Sal dit help?” Ons ken almal die antwoord: “Nee, dit sal nie help nie.” Het nog nooit gehelp nie. Al is ons ook hóé angstig (nuwe buzz-woord in die laaste tien jaar).

In my tyd het ons gestres en was ons gespanne. Vele van ons het gebuzz dat ons depressief was. En dit het ons niks, niks gehelp nie. So niks soos wasem. Dit het net telkens langer geneem om by oplossings uit te kom. Gespanne mense kan mos nie helder dink nie. Dramaties gaan sit of op die bed gaan lê ja! Ai.

Ons het gehoor van Lukas 2:25: “Trouens, wie van julle kan deur hom te bekommer sy lewe met een uur verleng?” Tog het almal gestres en hulle bekommer. Vreemd. Tog algemeen. En aansteeklik.

Wat gaan verkeerd in ons dat ons in tyd van nood (en selfs geen nood by sommiges) stres, gespanne raak, bekommerd raak of sommer net ‘n moderne angsaanval kry? Ek wil dit nie afskryf as blote ongeloof nie. Dit is net té outomaties: Probleem arriveer, dan volg kommer, spanning, angs. By baie mense. Geen outomatiese vertroue dat Jesus wil en sal help nie. Baie van ons bly vasgevang in hierdie siklus. Dit is ons pandemie. Om ons te bekommer. En die spanning te laat gedy.

Waarom het ons nie ‘n outomatiese reaksie van vertroue in Jesus in tyd van nood nie? Ek ken nie die antwoord nie. Is daar iemand wat weet?

Jesus se desippels was ook bang daar op die meer van Galilea. Die storm het om hulle gewoed, maar Jesus het onder in die skuit gelê en slaap. Toe Hy wakker geword het, wou Hy geweet het waarom hulle bang was. Gelukkig moes ek nie daardie vraag beantwoord het nie!

Dalk kan ek myself begin vra: “Waarom is ek so bang in ‘n uitdaging as Jesus my wil en sal help?” Meer nog – wat is my antwoord op die vraag: “Help dit om my te bekommer of gespanne te raak?”

Wat ek besef is ons kan vir Jesus vra: “Help my om in oomblike van nood en kommer, dádelik vir U te vra om te help. Help my dan om te vertrou dat U wil en sál help, want U het ons lief en U is Almagtig. U kan enige probleem oplos. By U het elke probleem ‘n oplossing. Dankie dat U ons gaan help.”

Nadat ek hierdie herinnering geskryf het, lees ek dieselfde aand hierdie Bybelvers:

Jeremia 17:7 – Die Here sal die man seën wat glo dat die Here hom sal help en hom sal beskerm.

So kan ‘n goeie fliek met goeie, sinvolle dialoog ‘n mens aan die dink sit! En jou by wonderlike antwoorde uitbring. Nabetraging van ‘n fliek kan van die interessantste gesprekke oplewer!

Mooi herinneringe (4)


Jesus het vir my ‘n man gestuur

As eerste jaar op Tukkies het ek nie benul gehad van manvang nie. Dof en dom op daardie gebied! Van fyne wimpers saggies vladder het ek niks geweet nie. Om skalks vir ‘n man te glimlag? Jammer, niemand het my daarin onderrig nie.


Bo alles – wat praat jy met die wesens? Ek het saam met broers grootgeword. Ons het oor alles gestry. Kan my nie voorstel dat ek wil stry met die manne van Tukkies nie. Nee.
Ag, ja. En die koshuismaats kry kêrels! Dit vertel en dit gaan uit. Net kiepie is ‘n oujongnooi op agttien, negentien…

Reeds in my eerste jaar besef ek ek gaan nooit self ‘n kêrel aankeer nie! En ek bid dat Jesus vir my ‘n man stuur. Ja. Bid.

In my derde jaar het ek weer die joolfunksies bygewoon. Die gewoonte was om vir ‘n jaar lank alle sosiale funksies saam met een manskoshuis te beplan en by te woon. Ek was in Asterhof. Ons sou daardie jaar saam met Taaibos sosialiseer.

Die huiskomiteelid van Taaibos wat joolfunksies gereël het, was ‘n gemeenskaplike vriend van my en my man. Hy stuur ‘n lys na ons koshuis. Ons moet ons name op die lys sit. Hy sal name van sy koshuis by die name sit.


Ons sou dus op ‘n “blind date” met ‘n verskil gaan! Die mans sou ons by Asterhof se voordeur kry. Ons moes baie mooi aantrek. Dit was ‘n formele geleentheid. Eers sou eerstejaars ons vervoer na Sunnyside. Daar sou ons ‘n sjampanje-ontbyt kry. Daarna sou ons dan fliek toe stap. Dit het so lekker geklink! Ek het dadelik my naam op die lys gesit.

Ons gemeenskaplike vriend sit toe ons tweetjies se name langs mekaar. Vandag nog wonder ek waarom hy so besluit het. Watter raakpunte het hy gesien?

Toe my man my kom haal het, was ek verstom. Dit was die ou na wie my oë verlede week kort-kort gedwaal het! Ons was saam met ‘n klomp studente op ‘n sleepwa. Terug van die joolplaas af. Hierdie ou het skuins oorkant my gesit. Die mooiste gesig en lekker lang hare gehad. Boonop die mooiste skouers!

So gaan ek en hy toe kar toe. Die eerstejaar het ons agterin die Volksie laat klim. Daarna het hy ons Sunnyside toe gevat. Daar het ons tweetjies heerlik gesels. Die ontbyt was bysaak.
Daarna het ons fliek toe gestap. Die fliek se titel was The Goodbye Girl. Die storie het geklink soos my lewe. Die dinge met die kêrels wou net nie vir die hoofkarakter uitgewerk het nie. Sou ek ook hierdie ou langs my na vandag vir altyd moet groet?

Eerstejaar het ons by Asterhof afgelaai. My man het gegroet en my bedank vir die lekker oggend. Dit het gevoel soos op alle ander afsprake. Ons het net iets lekker saam gedoen. Ek sou nie weer van hom hoor nie. Ek was mos ‘n goodbye girl.

Tog het hy eendag gebel en my genooi na sy huisdinee. Daarna het ons mekaar oor en weer genooi vir funksies.

Op ‘n lentedag het hy kom koffiedrink. Ons het plat op die grasperk voor Asterhof gesit. Baie gesels. Deur die pratery het ek hom bekyk. Hom geweeg. Sy sagtheid was vir my sy aantreklikste eienskap. ‘n Gevoel van rustigheid het oor my gekom. Hy het rus en vrede uitgestraal. Dit was heerlik by hom. Ek het besef ek het lief geword vir hierdie besonderse mens.

Lank daarna het ek besef Jesus hét toe vir my ‘n man gestuur. Hy het geweet ek het nie geweet watter goeie kwaliteite ‘n man moet hê nie. Gelukkig het Hy geweet. En ons vriend? Gewis het Jesus in sy hart ‘n opdrag gefluister. Besef ek nou…

Mooi herinneringe (3)

Om ‘n dag met kleinseun te speel

Voor ek die besonderhede van hierdie dag vergeet, wil ek dit neerskryf. Myne maak vir altyd. Iets om na terug te keer. Iets om te deel met kleinseun as hy ouer is. ‘n Skrywe wat sy ouers se harte ook behoort te verbly. Ons het mos nie gewoonlik tyd om mooi gebeure neer te pen nie! Vandag maak ek tyd!

Gister het die gesin van ses in rigtings verdwyn. Twee is na die suide van Italië. Twee het gaan gholf speel en sou die aand na ‘n funksie toe gaan. Net ek en kleinseun het nie vermaak gehad nie. Ons was op mekaar aangewese. En wat ‘n seën was dit nie!

Ek het kleinseun op ‘n vlak leer ken wat my verbaas het. Hy is vier jaar en vier maande oud. Hoe wonderlik is die mens gemaak dat jy vanaf baba tot vier jaar en vier maande tot op hierdie vlak vorder? Ek weet dit is nie net hy nie. As jy tyd met hierdie mensies spandeer, verbyster hulle almal se ontwikkeling jou.

Voor ons begin speel wou kleinseun weet wie ek is. Ek kondig aan ek is Shaun en ek is vier jaar oud. Hy sê hy is Blake en vyf jaar oud. Hy sê ons moes eerste Amerikaanse voetbal speel. Gooi die bal hoog en ver. Laat waai om dit te gaan haal. Ouma se gooi is goed. Haar laat waai is ‘n waggel. Die hond, Helmut, is tussenin en neem die bal af waar hy kan. Na ‘n ruk is ons moeg gesukkel met Helmut. Ons laat vaar die voetbal.

Sokker is volgende. Nee, ons speel in die huis. Ons skop nie. Ons gooi. Blake sê ek moet die “goal keeper” wees. Hy gooi vinnige balle na my toe. k keer mooi. Verbaas my aan my reflekse. Ek keer drie. Hy gooi drie in.

Buitekant sit ons ‘n plank teen ‘n skuinste. Karretjies moet dan daarteen afry. Elke keer wat my karretjie afval kom dit bemoedigend: ”Dis ok. Probeer net weer en weer.” Wysheid. Ouma hou aan probeer. Dit gaan beter. “Sien Ouma, as mens probeer, gaan dit beter.” Groot insig in deursettingsvermoë! Die speletjie is duidelik sy gunsteling. Daarom word Ouma aangemoedig om aan te hou. En die son brand vir Ouma. Sy soebat om huis toe te gaan. Hy gee later in en sê hy is moeg.

Ons gaan lê op die bed. Maar daardie moeg is van baie korte duur. Sy oë is groot as hy vertel daar is ‘n monster in die badkamer langs die kamer. Hy gee instruksies dat ons onder die kombers moet inkruip. Skielik gil hy dat die monster hier is. Ouma gil ook. Ons gil en gil. Hy lag heerlik na al die geskree. Dit is baie lekker! Ons maan mekaar om doodstil te lê. Seuntjie se brein werk oortyd soos hy die storie uitdink en aanpas.

Skielik is ons opgevreet. Kleinseun sê ons was kos. Ons is dood. Ons moet doodstil lê tussen al die ander kos. Ons is in die monster se maag. En ons moet stil lê dis nou-nou verby. Hoe?
“Ouma! Ons lê nou op die gras. Ons is uitgepoe. Kom Ouma!” Ouma gril. Seuntjies darem! “Ouma wil eers in die dam gaan was.” “Ok! Ek ook!” Kry ek toestemming. Ons staan op en stap by die vertrek uit.

Met ‘n stuk piesang in die kies kondig hy sy honger aan. Ek word versoek om hawermout te maak. Met heuning, kaneel en neutbotter. Is dit lekker? (Eintlik is Oupa die “oatsmaker”) Woordeloos knik hy. Hy vereet hom. Gaan soek dan nog ‘n piesang. Waar bêre hy alles?

Toe is ons reg vir die groot kompetisie. ‘n Speletjie wat kleinseun self uitgedink het. Met ‘n vragmotor se skopgraaf skiet ons klein wasgoedpennetjies dat hulle trek. As jou pennetjie die verste trek, wen jy. Seuntjie se pennetjies wen. Ouma skiet tot by haar voete. Sy kla dat sy sukkel met hierdie speletjie. Kom die raad: “Dis ok. Dit gebeur met almal. Ouma moet net probeer en probeer.” Troos hy met so brei-r. Ek is verbysterd. Wie leer die kind so mooi? Sy selfmotivering en motivering van ander dwing bewondering by my af.

Toe ek na al die probeer mooi regkom, sien seuntjie dit raak. “Sien, Ouma, dit gaan nou beter!” “Ja my skat, jy leer my baie mooi.” Ons speel lank verder. Ouma verbeter en verbeter.
Toe skop die onnie in Ouma in. Ek wil met vorms speel. Plastiekvorms van primêre kleure. Jy plaas dit op prente met geometriese vorms op ooreenstemmende vorms.

Kleinseun hou baie daarvan om met die objek tot sy beskikking sy eie speletjie uit te dink. Die prente word eenkant toe geskuif. Hy bou sy eie ontwerpe – huise, spesiale torings met ‘n mengsel van vorms. Hoekom sal ek die selfstandige kreatiewe denke demp? Boonop nooi hy aanhoudend: ”Ouma wil dit saam my doen? Hier is vir Ouma vormpies. Kyk, mens maak net so en so!”

Weer is dit tyd vir Amerikaanse voetbal. Dis so 18:15. Helmut is weer tussenin. Hy gryp die bal wat ek gooi. Gaan sit eenkant en kou aan die bal. Kleinseun skater. Toe seuntjie sy bal gooi is dit dieselfde storie. Seuntjie is net eerste by die bal. Helmut wil die bal by hom afneem. Stamp in die proses die kleuter dat hy trek en ‘n muur tref.

Kleuter huil sy hart uit op my skoot. Ek herhaal waarmee hy my altyd troos: “Dis ok. Dit gaan nou-nou beter wees. Dis ok.” Na ‘n ruk word hy rustig, want hy glo aan daardie toorwoorde!
Met die grootste verbasing hoor ek: “Ouma, Helmut het jammer gesê.” Ek vra met twyfel: “Wanneer?” “Toe hy geblaf het. Toe het hy gesê hy is jammer.” “So alles is weer ok?” vra ek. “Ja,” kom die besliste antwoord. Baie partydig vir die hond.

Aandete is ‘n heerlike slaai. Seuntjie weier. Hy wil vrugte hê. Eet nog ‘n piesang en ‘n appel. Ouma verstaan. Sy is self ‘n vrugtevlieg.

Dit is eintlik slaaptyd wat ek nooit wil vergeet nie. Omdat dit net ons twee by die huis is, mag hy by my slaap. Hy is in die wolke. Hy bied aan dat ek met sy materiaaluiltjie kan slaap. Sy tannie het die uiltjie vir hom gekoop. Hy verduidelik dat hy elke aand met die uiltjie “cuddle”. Die uiltjie “cuddle” baie lekker – ek sal voel. “Ouma, daai uiltjie is die beste cuddler ooit.” Ek aanvaar met dank die uiltjie.

Maar toe word ek en uiltjie opgepas. Seuntjie beduie hoe ek vir uiltjie moet vashou. Waar moet my hand wees. Eintlik wil ek net vir kleinseun vashou!! Maar nee. Ek word gemaan om vir uiltjie mooi vas te hou! Só, nie so nie. Eish!

Dit was so spesiaal dat ek die uiltjie waarvoor hy so lief is, mag kry om vas te hou! Wat het in sy koppie aangegaan? En dit is nie al nie. Skielik gee hy ‘n behaaglike “mmm”, gryp my om die nek en hou styf vas. Ogies styf toe.

Nie lank daarna nie, het die ogies toe gebly. Ek het met sagte oë na die volmaakte, slapende gesiggie gekyk. Die dag was so mooi. Ek wou dit net vasgryp en vir altyd onthou!

Mooi herinneringe (2)

Besoek aan die regeringsgebou in Budapest

Ons het op ‘n yskoue aand op ‘n bootrit op die Donaurivier reg by die regeringsgebou verbygevaar. Die gebou is op die oewer van die Donaurivier gebou. Aan Pest se kant. Buda is aan die oorkant van die Donau. Die beligting in die aand was perfek. Dit is seker een van die mooiste gesigte om te sien.


Ons het op internet kaartjies gekoop vir die volgende dag vir ‘n besigtigingstoer deur die gebou. Daar aangekom was ons te vroeg. My man het die kaartjies in die gebou gaan haal.


Ek het om die groot gebou geloop. My kamera ingespan. Niks van hierdie mooi mag verlore gegaan het nie. Ai, en dit was net mooi, mooi. Hierdie argitek en bouers se sin vir detail was net bo my vuurmaakplek. Waar het mense in al die vorige eeue aan al die kreatiwiteit gekom? Hoe het hulle gebou en versier met die beperkte toerusting wat hulle gehad het?


Na al die gekyk en gekliek het ek my tuisgemaak op ‘n bankie voor die gebou. Ek kon na Buda se geboue kyk. Te pragtig. Die kerke wat op die Donau se wal gepronk het, was net buitengewoon mooi. Geen teenargumente sal geduld word nie! Dit was mooi, mooi! Budapest is vir my beslis die mooiste stad wat ek in Europa gesien het.


Voor die regeringsgebou was ‘n plein wat met gras beplant was. Regom die plein was óók die pragtigste geboue. Die detail o, die detail. Ek kon my net verlekker.


Later kon ons die regeringsgebou van binne besigtig. Die pragtige loodglasvensters het my hart gesteel. En natuurlik die hout oral. Rooibruin, blink. Goed versorg. Waar ek geloop het, het ek my vergaap aan die uitsonderlike dekor. Die wynrooi matte, die versierings aan die dakke. Die unieke mooi sal my bybly. Die gevoel van waardering en die geniet van die baie besonderse mooi ook.


Ons kon vanaf ‘n galery afkyk op die parlement se vergaderplek. Die sitplekke was in ‘n sirkelformaat geplaas. Die pragtigste houtbanke wat halwe sirkels vorm. Dit was tjoepstil. Kon seker lawaaierig geraak het as die klomp Hongare vlamvat!


Te gou was die toer verby. Ek wou nog en nog sien. Nooit kon ‘n mens se oë versadig raak aan soveel mooi detail nie!


Van hierdie besondere gebou kan ‘n mens sê soos wat jy van mense sê – dit is hoe die gebou jou laat voel wat jou bybly. Die onthou van detail in versierings en skilderye word oorheers deur die gevoel van verwondering en bewondering wat my altyd sal bybly!

Mooi herinneringe (1)

Satara Julie 2022: Ons geveerde vriende – een van die grootste wonderwerke

‘n Voël het stadig die dam genader. Al laer en laer het hy oor die wateroppervlak gesweef. Bly het ek begin juig: ”Dis ‘n visarend. Ek is seker dis ‘n visarend! Ja, dit is! Maar hy het nie ‘n vis gevang nie.”  

Skielik het hy opgestyg. Waardig het hy op ‘n tak van ‘n bos naby ons kar kom sit. Trots en regop gesit. Wakker die dam voor hom dopgehou. Die lig was swak vir fotografie. Tog het my selfoon se kamera vir ‘n vale geklik!

Dit het ‘n vakansie van mooi herinneringe aan ons inheemse voëls geword:

‘n Toeris stop op ‘n  dag  by ons. Hy deel sy ervaring met ‘n aasvoël op ‘n nes met ons. Sy stem is dringend en uitnodigend. Ons moet asseblief tog gaan kyk.

Deur die verkykerlens kon ek haar geniet. Haar baba het voor haar in die nes gesit. Geel en donsig. En natuurlik honger. Mamma het toegewyd gevoer. Die tere verantwoordelikheidsin van die groot ou growwe mamma het my aangegryp.

‘n Dag later was ons by ‘n uitkykplek oor die Olifantsrivier. Weer het  daar oor die water ‘n visarend gesweef. Swierig. Hy het nie gaan sit nie. Net aangehou sweef. Onwillekeurig het ek  diep gesug. Dié tipe sug wat ek gee as ‘n natuurtoneel se ongerepte mooi my oorweldig. ‘n Sug wat sê dat ek eintlik hier hoort. Vir ‘n paar minute het die bos in my tuisgekom.

Een middag laat het ons by ‘n dam gestop. Net om ‘n laaste bietjie mooi te geniet voor die son sak. Die aktiwiteit om die dam was min. Daar was ‘n vrede en ‘n stilte. Dié soort wat in jou brein klim. Alles net kalmeer. Jy voel of jy nêrens wil heengaan nie. Jy wil  die vrede en stilte inasem, assimileer. Joune maak vir altyd.

Bokant my het honderde kleinwindswaels begin gesels. Opgewonde oor al die insekte. Kos, kos! Genoeg  kos vir almal! In die tyd wat ons hulle dopgehou het, het die gejubel nooit opgehou nie. Dit het ‘n wonderlike herinnering geword: swaels wat vrolik lofliedere oor kos gesing het.

Tydens een van ons oggendritte is daar ‘n berghaan in die pad. Deur die verkykerlens kon jy sien hy pluk vere uit ‘n dooie voël. Skielik land ‘n monnikaasvoël. Hy was heelwat groter as die berghaan. Hy neem die kos af. Ruk en pluk ‘n stuk van die dooie voël af. ‘n Witrug aasvoël land. Neem die kos af. Hy is nóg groter! Laastens maak die groot swartaasvoël sy verskyning. Beslis die grootste van almal. Met een ordentlike pluk word die kos syne. Dit wou voorkom asof almal, sonder terugveg, die dominering aanvaar het.

Alles behalwe! Skielik, het hulle om die beurt begin om by die groot oorwinnaar se kos stukkies af te ruk. Berghaan was eerste. Kleinmannetjie sindroom. Swartaasvoël het hulle laat begaan. Skielik baie groothartig. Elkeen het as gevolg van die interessante inskiklikheid sy stukkie kos gekry.

Die vraag wat bly is: waar het die aasvoëls skielik vandaan gekom? Hoe het elkeen geweet om te kom kyk wat aangaan? ‘n Misterie. Nêrens ‘n aasvoël in sig nie en skielik daal drie om die beurt neer. Sjoe!

Vroeg een oggend was daar ‘n skielike mooi so vier meter van my af. Drie gryskop papagaaie wat op ‘n tak sit. Knibbelend aan ietsie lekker. Hulle lyfies die mooiste groen! Dit is ‘n mooi wat jou laat glimlag. Jou laat soek na jou geliefde. Het hy dit ook gesien? Sy glimlag sê alles. En natuurlik weet hy wat die presiese naam is…

Daardie selfde oggend het die visarend reeds op ‘n mediumgrootte bos by die dam gesit. Hy het stip oor die dam gestaar. Ons het langs hom gestop. Vir hom het ons nie bestaan nie. Ek het my verkyk. Hy was perfek. Die kenmerkende wit vere het spierwit in die Afrika son geglim. Pragtig. Boonop was dit die derde visarend wag ons op die vakansie gesien het. Twee van baie naby af. Wat ‘n voorreg!

Beslis sal daar in die toekoms nóg mooi ervarings met inheemse voëls wees. Ek sien uit daarna dat hulle weer ‘n vakansie ekstra mooi sal maak. Ook dat hulle teenwoordigheid en roepe ‘n baie spesiale atmosfeer sal skep.

Speel met die lengte van sinne.

Skryfwenke vir almal (6)

1.Om met die lengte van sinne te speel is interessant verby! 2. Probeer dit, geniet dit. 3. Dit is ook lekker verby. 4. Daar is net een reël: lang sinne is uit. 5. Uit soos rondstruikel op dun hoë hakkies. 6. Jy weet mos hoe voel dit om enige dokument van ooreenkoms te lees. 7. Sulke lang sinne laat jou versuip in woorde. 8. Natuurlik is die betekenis dan ook net bokant ‘n mens. 9. Nogal heel bokant!

‘n Aanvaarbare lang sin is hoogstens twaalf woorde. Dis nou in my beskeie, onredelike opinie oor sinlingtes. Rede? Ons wil nie hê betekenis moet verlore gaan nie. Om lang sinne herhalend te lees om dit te probeer verstaan, is onaangename lees. (Hierdie sin het veertien woorde en ek bloos!)

Wissel die lengte van jou sinne in ‘n paragraaf. Die sin kan een woord hê. Of twee. Dalk drie, vyf, sewe? Jy kies. Kyk na die volgende sinne uit die inleiding:

  1. Sulke lang sinne laat jou versuip in woorde. 8. Natuurlik is die betekenis dan ook net bokant ‘n mens. 9. Nogal heel bokant!

Soos jy hier kan sien, moet ek ook maar veg teen lang sinne. En teen die vergeet om sinslengtes te wissel. Dit help my om maar eers net te skryf. Sodat die idees darem gevloei kan kry. Maar, by redigering fokus ek dan om die lang, lompe sinne te verkort. Dan bring ek ook die wisseling van sinslengtes in.

Korter sinne dra betekenis beter oor. Dit kan ook betekenis beklemtoon. Sin 9 in die skuinsdruk is ‘n goeie voorbeeld. Dit herhaal nie net die begrip nie. Die herhaling beklemtoon die probleem om die betekenis te verstaan. Die woorde “nogal heel” beklemtoon dat dit baie moeilik kan wees om party lang sinne te verstaan.

Ek hoop regtig jy het die laaste twee lang sinne verstaan! (Grappie hoor!)

Hier is ‘n goeie voorbeeld vir die preek oor lang sinne:
Om tog net te mag skryf
Soms het ek gewens vir ‘n eiland. ‘n Onbewoonde eiland. Waar ek kon skryf. En skryf en skryf. Dan het my gewete my vermaan. Het ek skaam besef dit is selfsugtig. Ja, baie selfsugtig. Ons is tog ook vir naasteliefde hier geplaas.

Naasteliefde. Die begrip laat my altyd vol vrae. Sonder antwoorde. Dalk is uitdeel ‘n sinvolle antwoord vir wat naasteliefde is? Uitdeel. Soos om omgee uit te deel. Ek doen dit graag. Wat van jou tyd gee? Tyd? Ja, tyd. Oepsie. Sal moet planne maak met tyd uitdeel. Moeilike een. Eintlik wil ek net skryf. En dink. Oor wat om volgende te skryf. Dink oor die kwaliteit van ‘n skrywe.

So, hier is dus innerlike konflik! Kies tussen skryf en vir die naaste tyd gee. Sekerlik sal ek vir balans moet beplan! Net ‘n vraag: tel al die tyd wat in my kinders en kleinkind ingaan darem bietjie?

En ek en Liefie? Nee, ek en Liefie is nog in balans. Ons hou onsself baie besig. Maar. Middag- en aandete is ons tyd. Vir gesels. Naweke ook. Dis net die ding van die verder naastes wat pla!

Redigeer gerus bogenoemde skryfstuk. Verander en verkort na hartelus!